கார்த்திக் நேத்தாவின் ஒரு கவிதை

ஆறறிவென்றே அலட்டாமல்

எளிதாய் நானும் ஓர் உயிர் என்றே இருப்பேனே

குழம்பாமல் யார் உடைத்தாலும்

சிரிக்கின்ற பொம்மைப்போலே

நான் என் இயல்பில் இருப்பேன்

ஓடும்நதியின் மேலே

உட்காரும் தட்டான் போலே

லேசாக அமர்ந்தே பறப்பேனே புவிமேலே

தாய் தூங்கும் அழகைப் பார்த்துத்

தான் தூங்கும் மழலைப்போலே

பேரன்பைப் போலி செய்வேனே நிறுத்தாமல்..

கார்த்திக் நேத்தா